หญ้าลิ้นเป็ด

ลิ้นเป็ดเป็นไม้พุ่มที่มีลักษณะเด่นคือใบที่คล้ายลิ้นเป็ด และนิยมปลูกเป็นไม้ประดับเพราะมีใบและดอกที่สวยงาม รวมถึงมีสรรพคุณทางสมุนไพรอีกด้วย

ลำต้น: เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูงประมาณ 0.5-1 เมตร ลำต้นตั้งตรง แตกกิ่งก้านสาขามาก
ใบ: ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปไข่ ปลายใบมน โคนใบสอบ ขอบใบหยักมนคล้ายฟันเลื่อย ผิวใบมีขนอ่อน ๆ ปกคลุมคล้ายกำมะหยี่ ใบมีสีเขียวเข้มและมีกลิ่นหอม
ดอก: ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งและซอกใบ ดอกย่อยมีขนาดเล็ก สีขาวหรือสีม่วงอ่อน
ผล: เป็นผลแห้งแตกได้ มีเมล็ดขนาดเล็ก

ลิ้นเป็ดเป็นพืชพื้นเมืองในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอินเดีย สามารถพบได้ทั่วไปในประเทศไทยตามบ้านเรือนและสวนที่ปลูกเป็นไม้ประดับ

ดิน: เจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนปนทรายที่มีการระบายน้ำดี
น้ำ: ต้องการน้ำปานกลาง สามารถทนแล้งได้ดี
แสงแดด: ชอบแสงแดดรำไรถึงปานกลาง ไม่ควรปลูกในที่ที่มีแดดจัดเกินไป เพราะอาจทำให้ใบไหม้ได้

ลิ้นเป็ดออกดอกได้ตลอดทั้งปี

ไม้ประดับ: นิยมปลูกเป็นไม้ประดับตามบ้านเรือนหรือสวน เพราะมีใบและดอกที่สวยงาม
สมุนไพร: ใบและยอดอ่อนของลิ้นเป็ดมีสรรพคุณทางยาในตำรายาไทยบางเล่ม

วิธีใช้: ใบลิ้นเป็ดมีกลิ่นหอมคล้ายมิ้นต์ ชาวบ้านนิยมนำใบมาต้มดื่มเป็นยาขับลม
ข้อควรระวัง: ควรใช้ตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร เนื่องจากข้อมูลทางวิชาการเกี่ยวกับสรรพคุณของลิ้นเป็ดยังมีจำกัด

ฐานข้อมูลสมุนไพร คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. (ม.ป.ป.). ลิ้นเป็ด. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2568, จาก https://www.phargarden.com/main.php?action=viewpage&pid=144
ฐานข้อมูลพรรณไม้ องค์การสวนพฤกษศาสตร์. (2554). Plectranthus amboinicus. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2568, จาก https://www.qsbg.org/Database/Botanic_Garden/detail.asp?Tab=3&id=1021
สารานุกรมพืชในประเทศไทย (ฉบับสมบูรณ์). (2560). ลิ้นเป็ด. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2568, จาก https://www.saranukromthai.com/plant/Plectranthus%20amboinicus