สายน้ำผึ้ง

สายน้ำผึ้งเป็นไม้เลื้อยที่มีดอกหอม มีสรรพคุณทางยา และนิยมปลูกเป็นไม้ประดับในสวน

ลำต้น: เป็นไม้เถาเลื้อยขนาดเล็ก ลำต้นแข็งและเหนียว มีขนปกคลุม
ใบ: เป็นใบเดี่ยว เรียงตรงข้ามกัน รูปขอบขนานแกมรูปไข่ ปลายใบแหลม โคนมน แผ่นใบหนาสีเขียวเข้มเป็นมัน
ดอก: ออกเป็นช่อกระจุกตามซอกใบ ดอกแรกแย้มมีสีขาวนวลและจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลือง โคนดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอด ปลายแยกเป็น 2 ซีก ดอกมีกลิ่นหอมแรง โดยเฉพาะในช่วงเย็นถึงเช้า
ผล: เป็นผลสดรูปทรงกลม ผิวเรียบมันเงา เมื่อสุกจะมีสีดำ
การขยายพันธุ์: สามารถทำได้หลายวิธี เช่น การเพาะเมล็ด ตอนกิ่ง หรือปักชำ

สายน้ำผึ้งมีถิ่นกำเนิดในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น และเกาหลี แต่สามารถพบได้ในประเทศไทยเนื่องจากมีการนำเข้ามาปลูกเป็นไม้ประดับ

สายน้ำผึ้งเป็นพืชที่สามารถออกดอกได้ตลอดทั้งปี โดยจะออกดอกมากเป็นพิเศษในช่วงฤดูฝน

ไม้ประดับ: นิยมปลูกเป็นไม้คลุมดินหรือไม้เลื้อยเพื่อให้ขึ้นพันรั้ว ผนัง หรือซุ้ม เพื่อความสวยงามและให้กลิ่นหอม
สรรพคุณทางยา: ดอกและเถาของสายน้ำผึ้งมีสรรพคุณทางสมุนไพร เช่น ช่วยขับพิษร้อนถอนพิษไข้, แก้ไข้หวัด, แก้อาการอักเสบ, แก้บิด และขับปัสสาวะ

วิธีใช้: ในตำรายาจีน นิยมนำดอกสายน้ำผึ้งมาต้มเป็นชาเพื่อช่วยขับสารพิษและลดไข้
ข้อควรระวัง: แม้จะมีสรรพคุณทางยา แต่ไม่ควรนำไปใช้รักษาโรคด้วยตนเองโดยไม่มีความรู้ เนื่องจากอาจมีสารบางชนิดที่อาจส่งผลเสียต่อร่างกายได้หากใช้ไม่ถูกต้อง

ฐานข้อมูลเกษตรดิจิทัล. (ม.ป.ป.). สายน้ำผึ้ง. สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2568, จาก https://data.addrun.org/plant/archives/458-lonicera-japonica-thunb
ศูนย์ปฏิบัติการวิจัยและเรือนปลูกพืชทดลอง. (ม.ป.ป.). สายน้ำผึ้ง. สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2568, จาก http://clgc.agri.kps.ku.ac.th/resources/new-fragrant/lonicera.html
มูลนิธิหมอชาวบ้าน. (2551). สายน้ำผึ้ง. สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2568, จาก https://www.doctor.or.th/article/detail/1180