ข้อมูลต้นหญ้าปักกิ่ง

หญ้าปักกิ่งเป็นสมุนไพรพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงด้านสรรพคุณทางยา โดยเฉพาะในกลุ่มผู้ที่สนใจแพทย์ทางเลือก โดยมีการนำไปใช้ในรูปแบบต่าง ๆ มาเป็นเวลานาน


1. ชื่อพื้นบ้าน, ชื่อสามัญ, ชื่อวิทยาศาสตร์

  • ชื่อพื้นบ้าน: หญ้าปักกิ่ง, หญ้าเทวดา, ต้นอายุยืน
  • ชื่อสามัญ: Beijing grass, Angel grass, Murdannia
  • ชื่อวิทยาศาสตร์: Murdannia loriformis (Hassk.) Rao et Kammathy

2. ชื่อพืช (พื้นบ้าน, วิทยาศาสตร์)

  • ชื่อพื้นบ้าน: หญ้าปักกิ่ง
  • ชื่อวิทยาศาสตร์: Murdannia loriformis (Hassk.) Rao et Kammathy

3. ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

  • ลำต้น: เป็นไม้ล้มลุกขนาดเล็ก มีอายุหลายปี ลำต้นสั้นหรือไม่มีลำต้นหลัก สูงประมาณ 10-20 เซนติเมตร
  • ใบ: ใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ ใบที่โคนต้นมีลักษณะรูปขอบขนาน ส่วนปลายยอดมีขนาดเล็กและสั้นกว่า ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ แผ่นใบเรียบสีเขียว
  • ดอก: ออกเป็นช่อที่ปลายยอด เป็นช่อกระจุกแน่น มีใบประดับย่อยค่อนข้างกลม สีเขียวอ่อน ดอกมีสีฟ้าหรือม่วงอ่อน กลีบร่วงง่าย
  • ผล: เป็นผลแห้งแบบแคปซูลรูปสามเหลี่ยมรี ๆ ภายในมีเมล็ดสีน้ำตาลอมเหลือง

4. สถานที่พบ

หญ้าปักกิ่งมีถิ่นกำเนิดในแคว้นสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศจีน และได้แพร่หลายเข้ามาในประเทศไทย ปัจจุบันสามารถพบการปลูกได้ทั่วไปทุกภาคของประเทศไทย โดยเฉพาะในรูปแบบแปลงปลูกเพื่อใช้เป็นสมุนไพร

5. สภาพแวดล้อมที่เติบโต

หญ้าปักกิ่งสามารถเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนปนทราย และชอบแสงแดดอ่อน ๆ ไม่ชอบแสงแดดจัดมากเกินไป

6. ฤดูกาลให้ผลผลิต

หญ้าปักกิ่งเป็นพืชที่สามารถปลูกและเจริญเติบโตได้ตลอดทั้งปี

7. ประโยชน์/การใช้ประโยชน์

  • สมุนไพร: ส่วนใหญ่จะใช้ทั้งต้นในการต้มดื่มเพื่อเป็นยาบำรุงสุขภาพ หรือใช้รักษาอาการต่าง ๆ เช่น แก้อักเสบ ปวดบวม หรือเพื่อช่วยปรับสมดุลและเสริมสร้างภูมิคุ้มกันของร่างกาย
  • งานวิจัย: มีการศึกษาคุณสมบัติทางเภสัชวิทยาในห้องปฏิบัติการ ซึ่งพบว่ามีสารต้านอนุมูลอิสระและมีฤทธิ์ต้านเซลล์มะเร็งได้บางชนิด

8. ข้อมูลภูมิปัญญาท้องถิ่น (วิธีใช้, ข้อควรระวัง)

  • วิธีใช้: มีการใช้หญ้าปักกิ่งแบบสดโดยนำต้นที่ล้างสะอาดแล้วมาตำให้ละเอียด เติมน้ำต้มสุก กรองเอาแต่น้ำมาดื่ม
  • ข้อควรระวัง: การใช้หญ้าปักกิ่งควรอยู่ภายใต้การดูแลของผู้เชี่ยวชาญ และควรระมัดระวังในผู้ป่วยบางรายที่อาจมีผลข้างเคียง เช่น อาการเบื่ออาหาร คลื่นไส้ อาเจียน หรืออาการแพ้ทางผิวหนัง

9. แหล่งอ้างอิง